Tam dönüşe hazırlanıyordum ki bir şeyi unuttuğumu fark ettim. Ochoa ve Hernandes hakkında daha fazla bilgiye ihtiyacım vardı. Ochoa’nın menajeri ile buluştum. Ochoa için ne kadar istediklerini sordum. Kapıyı 2.000.000 Euro’dan açtılar. İnanın böyle bir kaleci için o para çok az. Alırsak takıma ilerde 10, 20 katına satabiliriz. Ona Ochoa’yı nerede keşfettiğini sordum. Bir gün karpuzcuya gitmiş. En üstteki karpuzu beğenmiş. Usta çıkıp almış ve çırağı Ochoa’ya atmış. Ustanın beceriksizlik yapıp 3 metre uzağına attığı karpuzu öyle bir yakalamış ki Ochoa… O an  fark etmiş. Bu çocukta gelecek olduğunu. Çekmiş kenara konuşmuş.” Kaça gidiyorsun yavrum sen?” demiş menajeri.”Sekis” diye cevaplamış küçük Ochoa. Ne olmak istersin diye sormuş. Ochoa da “Şarkıcı olmak istiyorum” demiş ve bir şarkı okumaya başlamış. Sesi gerçekten berbatmış. Menajer ona bu sesle hiçbir şey olamayacağını söyleyince çok üzülmüş küçük Ochoa. “Ama” demiş menajer “Çok iyi bir kaleci olabilirsin.” Bu söz üzerine Ochoa futbola başlamış.America gibi bir kulüpte 18 yaşında 12, 19 yaşında 31 kez forma giymiş. Şimdi takımın banko kalecisi.

Hernandez’in ise maçı varmış. Bu sefer onu yakından çıplak gözle izledim. Gözlerim az kalsın bozuluyordu. Bu ne hız Ya Rabbim. Bazen toptan daha hızlıydı. Sol kanattan maç boyu gitti geldi. Tren gibi bir şey. Rakip ne yaptıysa, ne ettiyse tutamadı. Rakibinin sağından atıp, solundan geçiyor sonra rakibine “nanik” yapıp oyuna devam edebiliyor. Fiyatı da 2.000.000 Euro civarı. Gelecekte çok iyi yerlere geleceğinden eminim.    
Akşam bavulları topladım ve gururla memlekete döndüm. İyi çalışmış çok iyi oyuncular bulmuştum. Artık Meksika Ligi’nin profesörü olacak kadar bilgiliydim. Bu bilgiden Bahadır ağabeyin maksimum verimi alacağından emindim. Görev başarıyla tamamlanmıştı.
(“Continue Game”)